Kendi Evine Alır Gibi

Geçtiğimiz günlerde bir camide, teravih namazı öncesinde yapılan bir sohbeti dinleme fırsatım oldu. Hocamızın anlattıkları o gece zihnime öyle bir yer etti ki, eve döndüğümde uzun süre üzerine düşündüm.

Sohbet sırasında hocamız Ramazan yardımlarından bahsederken çok önemli bir noktaya değindi. Dedi ki:

“Ramazan erzak kolisi öyle standart olmaz. İçine en ucuzundan, en kolayı ne varsa koyup vermek yardım değildir. Biz kendi evimize alışveriş yaparken böyle mi yapıyoruz?”

Bu soru aslında hepimizeydi.

Ardından şöyle devam etti:

“Yardım kolisi hazırlayacaksan, eşini alacaksın. Kendi evine alışveriş yapar gibi o koliyi hazırlayacaksın.”

O an camide derin bir sessizlik oluştu. Çünkü söylenen söz doğruydu.

Yardım; fazlalığı vermek değil, değeri paylaşmaktır.

Yardım; ucuz olanı göndermek değil, kendine layık gördüğünü kardeşine de layık görmektir.

Yardım; koli doldurmak değil, gönül doldurmaktır.

O gece düşündüm…

Gerçekten biz yardım yaparken nasıl davranıyoruz?

Kendi soframıza almayacağımız ürünleri, başkasının sofrasına gönderiyorsak bu ne kadar paylaşmak olur?

Kendi evimizde görmek istemeyeceğimiz kalitedeki ürünleri, ihtiyaç sahibine layık görmek ne kadar vicdanidir?

Hocamızın dediği gibi; mesele koli hazırlamak değil, empati yapabilmektir.

Bir ailenin mutfağına girecek yardım kolisi, sadaka değil; kardeşliktir.

İçine konulan her ürün, “sen de bizim kadar değerlisin” mesajı taşımalıdır.

Bu yazıyı kimseyi eleştirmek için değil, doğru olanı hatırlatmak için kaleme aldım. Çünkü bazen iyiliği yaparken bile şekle takılıp özünü kaçırabiliyoruz.

Ramazan; sadece vermek değil, nasıl verdiğimizi de sorgulama ayıdır.

Yüce Mevlam yaptığımız tüm yardımları kabul eylesin.

Ama en önemlisi, yardımlarımıza merhamet ve incelik katmayı da nasip etsin.

İnşallah.